Als medewerker op een kinderdagverblijf zou je soms het liefst een duizendpoot zijn. Want hoe kun je anders iedereen de aandacht geven die hij verdient? In de eerste plaats zijn er natuurlijk de kinderen, waar je al meer tijd aan zou willen besteden dan je óóit op een dag hebt. En dan verwachten je collega’s nog van je dat je regelmatig met ze overlegt, of nog lastiger: ‘gewoon’ gezellig bijkletst. En aan het einde van de middag komt de stoet ouders op gang om hun kroost op te halen. En allemaal willen ze – en terecht – van je weten hoe Pietje of Marietje het die dag heeft gehad. Geen wonder dat je af en toe met de handen in het haar zit. ‘Soms kom ik aan het einde van de middag een collega tegen in het keukentje, en dan zeg ik: Goh, jij hier? Dan zijn we elkaar door alle drukte de hele dag nog niet tegengekomen’, zegt pedagogisch medewerker Chantal Flaton-Stoute (30).
Drukke en stille kinderen
Chantal, die inmiddels tien jaar als pedagogisch medewerker op de peutergroep van kinderdagverblijf Het Konijn in Leiden werkt, worstelde vooral met het ‘aandachtsprobleem’ toen ze net begon met werken. ‘Ik vond het lastig om in een grote groep mijn aandacht goed te verdelen over de hele stille en de hele drukke kinderen. Drukke kinderen eisen veel meer de aandacht op, maar dat wil niet zeggen dat zij deze ook harder nodig hebben. Als je het vaker meemaakt, dan leer je daar mee om te gaan, om naar de kinderen te kijken.’ Ze herinnert zich goed dat de ouders van een heel stil kind het gesprek met haar aangingen. ‘Dat kind was erg verlegen, maar was naar mijn inschatting ook wel tevreden met de situatie zoals die was. Volgens de ouders wilde hun kind júist aandacht, maar durfde hij die niet te vragen. Ik ben toen wat vaker naar hem toe gegaan, ben spelletjes gaan doen en ineens werd hij helemaal gezellig. Een paar weken later zaten we liedjes te zingen en te kletsen!’
De ervaring van pedagogisch medewerker Sandra Boerakker (27), die op de buitenschoolse opvang van kinderopvang De Schaepskooi in Oss werkt, is dat ze onbewust de kinderen die wel lekker hun gang gaan tekort doet. ‘Dus niet de hele stille, of juist de hele drukke. Maar de kinderen die zichzelf goed lijken te vermaken. Maar ook zij hebben recht op hun portie aandacht.’ Volgens Sandra is het een kwestie van creatief zijn, zeker omdat zij en haar collega veelal maar met zijn tweeën op een groep van soms wel twintig kinderen staan. ‘Gelukkig voelen mijn collega en ik elkaar feilloos aan, dat scheelt volgens mij wel. Als de één met een ouder staat te praten, dan houdt de ander vanzelfsprekend de kinderen in de gaten. Nee, daar staat niets over op papier. Zo loopt het gewoon.’
In de literatuur en op de opleiding is aandacht verdelen een belangrijk onderwerp. Pedagogen en docenten zijn zich erg bewust van het feit dat sommige mensen en kinderen nu eenmaal meer aandacht krijgen dan andere. En volgens hen is dat zó menselijk dat je er bijna niets aan kunt doen. Het is als ‘het lievelingetje’ van de meester of juf op de basis- of middelbare school. Onbewust krijgen die meer, en vaak ook positievere aandacht dan andere kinderen. Lastig om daar heel bewust mee om te gaan. Om die reden ook worden er in de kinderopvang voortdurend cursussen en bijscholingen aangeboden die samenhangen met het onderwerp aandacht. Ingrid von dem Borne (42), die 19 jaar werkervaring in de kinderopvang heeft en nu op de bso in Nuenen werkt, kan er zo een paar noemen: ‘Kinderen die opvallen, moeilijke gesprekken voeren, communicatietrainingen…’
Lees verder in KIDDO 4 2010 vanaf pagina 8.
Neem een abonnement
