De uitdaging zit ‘m echter niet alleen in het kennen van deze doelen, maar vooral in de dagelijkse vertaling naar de praktijk. Wat betekenen deze uitgangspunten op het moment zelf, in de interactie met kinderen, ouders en collega’s? En wat vragen ze van ons als professional?

Emotionele veiligheid vraagt om afstemming
Emotionele veiligheid wordt vaak gezien als basisvoorwaarde voor ontwikkeling. In de praktijk betekent dit dat een kind zich gezien, gehoord en gedragen voelt. Dat vraagt om meer dan voorspelbaarheid en structuur, namelijk om een adequate afstemming. In een coachingstraject vertelde een pedagogisch medewerker dat zij alles ‘volgens het boekje’ deed, maar dat een kind toch onrustig bleef. In het samen terugkijken werd zichtbaar dat vooral zij spanning ervaarde in het contact. Niet zozeer haar handelen, maar haar innerlijke staat had invloed op de interactie. Dit laat zien dat emotionele veiligheid niet alleen ontstaat door wat je doet, maar ook door je aanwezigheid. Bewustzijn van je eigen reacties en het vermogen om te reguleren spelen hierin een belangrijke rol.

Persoonlijke competentie vraagt om ruimte en vertrouwen
Het ontwikkelen van persoonlijke competenties vraagt dat kinderen de ruimte krijgen om te ontdekken, te oefenen en fouten te maken. In de praktijk zien we echter dat volwassenen vaak snel geneigd zijn om te helpen. Vanuit betrokkenheid willen we frustratie voorkomen, maar juist in het omgaan met kleine problemen ontwikkelen kinderen doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen. Een kind dat worstelt met een jas of een taak, is niet alleen bezig met een handeling, maar ook met het opbouwen van zelfvertrouwen. De professionele uitdaging draait om het vinden van balans: nabij blijven en ondersteunen waar nodig, zonder het proces over te nemen.

Sociale competentie ontwikkelt zich in interactie
Sociale competenties ontstaan in de dagelijkse omgang tussen kinderen onderling. Conflicten, misverstanden en botsingen maken hiervan onlosmakelijk deel uit.